شعر روز-ش.پگاه

 
 
خانه
آرشيو
پست الكترونيك


وبلاكًهاي ياران

سردارجنگل

ژيلارضايتي

`پگاه

ايران ليبرتي

داروك

ضياء

قلعه ي آينه ها

بهارانه

طليعه سپيده دمان

پدرگمشده

ترانه های برف

فریادصبر

آدمك

naghmehmotasharnezami

هيچ كس

آركاداش

كرگدن

ترلان

erfaanhashemi

...چوپان

مانا

ketabehafte

عطر بهار نارنج

ساده دل

غريبه

نيما

andoh

ندا

بوي عشق

بنفشه

پريگوش

 

چهارشنبه ٦ خرداد ،۱۳۸۳

کاج سبز

درپناه هميشه سبز كاج،
موريانه خانه كرده است،
تابه تكرار زمان،
جلوه ي استقامت كاج بلند،
محوشود،زآنسان كه هرگز نبوده است،
وچشم جستجوگرلحظه هاي عمر،
معني قامت رشيدوپايداري جاودانه را،
به ذهن خالي ازنجابت وغرور،
دعوتي بي استجابت كند.
كه نظم رويش مردانگي،
انتهاي بي نظمي انسانيت است وظهورجنگلي از وحوش.
جنگلي از درندگان تيزدندان كوروكر،
وزبان الكن،
وذهن هميشه گوش به زنگ دستور،
تاكلام نوين پرمحتواي((بودن))را،
فرا ناگرفته،
به خدمت گماشته گردند،
ودنياي مسند نشينان دون صفت،
نسيم آشفتگي نبيند،
مبادتاكه استمرار نسيم،
طوفان بنيان كن مسندشان گردد.

دراين ميانه كاج سبز چه پراميد،
درك رنگ خويش رامنتظراست،
تالشگر موريانه راسدي گردد.
وجنگل وحوش،گردشگاه مفرح هرنسل.
جدال نابرابر،اماچه شيرين وزندگي بخش وبارور.
وكاج منتظر،همواره سبزسبز،
انتظاردرك عميق تورا مي كشد
         ××××××
كاج ازمعدود درختاني است كه موريانه را بدان راهي نيست.

 


پيام هاي ديگران ()

ش.پگاه


خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]