شعر روز-ش.پگاه

 
 
خانه
آرشيو
پست الكترونيك


وبلاكًهاي ياران

سردارجنگل

ژيلارضايتي

`پگاه

ايران ليبرتي

داروك

ضياء

قلعه ي آينه ها

بهارانه

طليعه سپيده دمان

پدرگمشده

ترانه های برف

فریادصبر

آدمك

naghmehmotasharnezami

هيچ كس

آركاداش

كرگدن

ترلان

erfaanhashemi

...چوپان

مانا

ketabehafte

عطر بهار نارنج

ساده دل

غريبه

نيما

andoh

ندا

بوي عشق

بنفشه

پريگوش

 

چهارشنبه ٦ فروردین ،۱۳۸٢

وطن

وطن؛ آنکه بود بانامی بلند ؛
درآستانه ی بلوغ زمين؛
کلامی آبستن هزارتصوير؛ وهرتصوير؛
واژه های روشن عشق .
وگردش زمان ؛
قصيده بود ازپی قصيده ؛
وشوربودازپی شعر؛
ونامی بلنددرفراخنای حيات.

اينک اما ؛
بن بستی عظيم ؛ راه بر طلوع نور بسته است؛
وقصيده ی شور ؛
ناسروده شکسته است؛
ونام؛
شعاری ؛ که بربام بلند بادنشسته است !.


پيام هاي ديگران ()

ش.پگاه


خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]