شعر روز-ش.پگاه

 
 
خانه
آرشيو
پست الكترونيك


وبلاكًهاي ياران

سردارجنگل

ژيلارضايتي

`پگاه

ايران ليبرتي

داروك

ضياء

قلعه ي آينه ها

بهارانه

طليعه سپيده دمان

پدرگمشده

ترانه های برف

فریادصبر

آدمك

naghmehmotasharnezami

هيچ كس

آركاداش

كرگدن

ترلان

erfaanhashemi

...چوپان

مانا

ketabehafte

عطر بهار نارنج

ساده دل

غريبه

نيما

andoh

ندا

بوي عشق

بنفشه

پريگوش

 

پنجشنبه ۱٩ تیر ،۱۳۸٢

يک عکس کوچک ...

حا صل عبور از يكي از محله هاي جنوب شرق تهران درتير ماه ۱۳۸۲

                         ***                         

مي برمت به كوي درد ،
به كلبه ي حقير بي كسي.
به لايه هاي آدمي، كه چون ورق  تنيده اندبه هم .
به معده هاي زخمي هميشه آه ، هميشه درد.
وپيكري نحيف و زار،
نشسته در كنار هر زباله اي ،كه مي رسد زكوي تو !!.
ودست آز،به جستجوي نان خشك وگند هرچه نيمه ميوه ي كپك زده!!!.

مادري نشسته در برابر آينه ي شكسته اي ،
كه درهم چروك چهره اي ،به خورد رژ،
وعطر دلپذير خارجي صفادهد،
تاكه مشتري،
به يك نظر،بگذرد از گذر خسيس و تنگ جيب خويش!!!.

كشاكشي براي نان.
وهرزه آبي از غريبه ها به تن،
گرسنگي كودكان ،
وگريه هاي بي امان شان،بهانه نيست،
مرگشان بهانه است،در اين كوير درد بي كسي !!!.
وشب سياه وروز كدر،
تمام عمر غرق بوي تن،
كه كودكان،مباد اسيرمنجلاب و گور سرد بي كسي شوند!.
ولي هميشه منتظر،كه تا چنين شود!،
منتظركه تا يكي زدست و پا رود،!!
ومادرتنيده زير آدميكه چربي و قداست و سعادت و سيادت است!!!،
وبوي نفت مي دهد ، بوي نفت!.
زير هرفشار،
باصداي آه خود،
صداي انتظار مي دهد،
صداي انتظارتلخ بي كسي!!!.
 
 


پيام هاي ديگران ()

ش.پگاه


خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]