شعر روز-ش.پگاه

 
 
خانه
آرشيو
پست الكترونيك


وبلاكًهاي ياران

سردارجنگل

ژيلارضايتي

`پگاه

ايران ليبرتي

داروك

ضياء

قلعه ي آينه ها

بهارانه

طليعه سپيده دمان

پدرگمشده

ترانه های برف

فریادصبر

آدمك

naghmehmotasharnezami

هيچ كس

آركاداش

كرگدن

ترلان

erfaanhashemi

...چوپان

مانا

ketabehafte

عطر بهار نارنج

ساده دل

غريبه

نيما

andoh

ندا

بوي عشق

بنفشه

پريگوش

 

چهارشنبه ۳ دی ،۱۳۸٢

ای همه تن اميد

                                                       پيشکش به دکتراصفهانی ووجود

                                                       سراسر اميد وارش.

 

 لرزش آب ، زير نور ماه
ني ني چشم تورا مي مانست،وقتي مي گريستي!.
اي همه تن اميد،
زايش ابر درد از آسمان چشم تو،
در سوگ ضجه ي زنجيريان هم كيش،
به سردابه هاي نيمه شب تخته بندو شلاق و شقاوت،
غمگين ترين سرود حيات است،
كه قلب زخمي مرا اين چنين به دردآكنده است،
قلبي كه دستان پاك تورا هزار بوسه مي زند،
وخون بهاي رنجت را،
در بي رنگي هميشه پاييز اين وطن،
به طلب،فرياد مي كند.
مرا بخوان،
اي برآمده ازآفتاب و نشسته بر قله ي سپيد شرافت،
مرا بخوان،
شولاي خوشرنگ آواز تو،
نحوست عريان كركس را مي پوشد،
ودر بستر تنهايي و درد آوارگي،
لالاي مهربان مادري است،نگران فرداي ميهن!.
مرا بخوان،
اي برآمده از چشمه و جنگل و دريا.
تا جاودانگي رااز بطن پاك تو،
در پاييززرد خانه،مهمان كنم،
مرابخوان،
صداي تو،قلب مرا از عشق،
لبريزلبريز مي كند .
مرا بخوان.

 


پيام هاي ديگران ()

ش.پگاه


خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]