داوری...

این همه نه شایسته آدمی          ((به دختر بزرگم ب))

که خوراک چارپایان است.

در برکه ی گل آلودانتظاری نا معلوم 

گناه شخصی کس را دیدن 

وحکم مرگ وجودش  جاری کردن

به دار کردن عدالت است در هوای گرگ و میش ابهام !!!

 

/ 5 نظر / 12 بازدید
امبر

با سلام . تا چه گناهی را شخصی توان گفت ؟ صد البته گناه کاملا خصوصی و فقط مربوط به خود را به قضاوت دیگران نیازی نیست و خود داوری همانگونه که در شعرت آمده مبهم و نا عادلانه است . قشنگ بود .

شهرو

سلام مثل اینکه بد جوری ناسپاسی دیدی خیلی سخت نگیر من که جونم برای بابای نسبتآ خوبم در میاد چه برسه به شما که معلومه خیلی با احساسی .

امیر

سلام کجایی ؟

نینا

سلام عزیز من از بیگانگان هرگز ننالم که با من هرچه کرد آن آشنا کرد . با غمت آشنا هستم .

سهیل

سلام جه درد مند و غمناک